ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΛΒΕΤΙΑΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙῼ ΠΑΣΧᾼ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2009 :

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Γιά μιά φορά ἀκόμη, αὐτό τό ἔτος 2009, ἔτος ταραχῆς γιά τήν ἀνθρωπότητα, ἔτος κρίσεως τοῦ οἰκονομικοῦ παγκοσμίου συστήματος, ἔτος κρίσεως τῆς συνειδήσεως τῶν ἀνθρώπων, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει γιά ἑορτασμό καί γιά πανήγυρι τό ἐξαίσιο θαῦμα, τό σωτήριο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀνυψώνει πολύ δυνατή τήν φωνή της καί λέγει σέ ὅλο τόν κόσμο: “Χριστός Ἀνέστη”.

Ὅσοι παρακολουθήσαμε γιά ἀρκετό χρονικό διάστημα καί μάλιστα στίς ἀκολουθίες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος, τό δράμα τῆς πορείας τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα στήν ἀνθρωπότητα, συντετριμμένοι διά τά γεγονότα, θλιμμένοι γιά τήν σκληρή συμπεριφορά μας, γιά τήν κατάφορη ἀδικία μας, ἀναθαρροῦμε, ἀναπτερούμεθα καί ἐλευθερωμένοι συμμετέχομε στήν ἀνείπωτη ἔκφρασι τῆς χαρᾶς καί “κραυγάζομε” ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας τό “Χριστός Ἀνέστη”. Γνωρίζομε πώς αὐτή ἡ ἐπικύρωσι τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου δέν εἶναι μεμονωμένο γεγονός. Γιά νά φθάσωμε μέχρις ἐδῶ, γιά νά κατανοήσῃ ὁ σκεπτόμενος ἄνθρωπος τήν ἔννοια τῆς ἐπίγειας ζωῆς, γιά νά ξυπνήσῃ μέσα του ἡ ἔννοια τοῦ Θεοῦ, τοῦ ὄντως Ὄντος, τῆς ὑπεράγαθης καί πανσθενουργοῦ Οὐσίας, γιά νά ἑνώσῃ τούς δύο ἀναμφισβήτητα κόσμους, τόν οὐρανό καί τήν γῆ, χρειάσθηκε ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπός μας, νά περάσῃ ἀπό ὅλες τίς δυνατές καταστάσεις τῆς ἐπίγειας πεπερασμένης ζωῆς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἀκόμη χρειάσθηκε ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ στό τέλος τοῦ ἐπιγείου δρόμου Του νά ἐξομοιωθῇ ἀπόλυτα μέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους καί νά ἀπευθύνῃ στήν διάρκεια τῆς ἔσχατης προσευχῆς Του στό χωριό ἐκεῖνο τῆς Γεθσημανῆ, στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, τό συγκλονιστικό ἐκεῖνο: “Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου”. Εἶναι ἡ ἰδική μας καθημερινή ὁμολογία, εἶναι ἡ ἔκφρασις τοῦ πόνου καί τῆς ἀδυναμίας μας νά ἀντιμετωπίσωμε τίς δυσκολίες καί τίς διαφορές μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ καθημερινή ἀντιπαράθεσί μας.

Ἀδελφοί μου,

Καί ἐμεῖς σήμερα, μετά ἀπό 2000 χρόνια, βαδίζομε στόν ἴδιο δρόμο καί ἔχομε τήν εὐκαιρία νά ἀναγνωρίσωμε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀνάστασι τῆς ἰδικῆς μας ψυχῆς, νά πιστεύσωμε στήν μεταθανάτιο αἰώνιότητά μας. Νά μεταφερθοῦμε μέ ἀναστημένα πρόσωπα στήν δόξα τοῦ Παναγάθου Θεοῦ, στήν οὐράνια αἰώνια βασιλεία Του. Ὁ κόσμος πού μᾶς περιβάλλει καί πού δυστυχῶς κακοποιοῦμε μέ τήν συμπεριφορά μας, εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνώπιόν μας, τό δῶρο τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ ὥρα νά ἀναγνωρίσωμε μέ ὅλη τήν εἰλικρίνεια τῆς ψυχῆς μας αὐτή τήν θεία χάρι καί νά ἐναποθέσωμε στά πόδια τοῦ παθόντος καί ταφέντος καί Ἀναστάντος Σωτῆρος Χριστοῦ τά τίμια δῶρα τῆς ζωῆς μας. Ἄς ἀναφωνήσωμε ὅλοι μαζί ἐν “ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ”, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, γιά νά ἀκούσωμε τήν ἠχώ, τόν ἀντίλαλο μέσα ἀπό τά βουνά, τούς κάμπους, τούς ποταμούς καί τά πέλαγα, “ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ”. Αὐτῷ ἡ δόξα, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις. Ἀμήν.

† Ὁ Ἑλβετίας Ἱερεμίας